Í vikunni bárust mér tvö póstkort. Þau bárust sama daginn. Annað þeirra var ekki undirritað, en á hinu stóð „kveðja, Steinn Steinarr“. Bréfritarar hafa ekki heldur haft fyrir því að finna heimilisfang mitt, því á öðru stóð einfaldlega „Eiríkur Norðdahl/ Ísafirði“ en á hinu „Eiríkur Örn N. / Ísafjörður / Vesturland [sic]“. Á framhliðum þeirra voru bókakápur á tveimur Bjartsbókum. Steinn Steinarr valdi kápukort af bókinni Hið stórfenglega leyndarmál Heimsins eftir Steinar Braga, en Anonymous valdi Guðlausa menn Ingunnar Snædal.

Sagan sem ég hef heyrt er þessi. Á miðvikudagskvöld í síðustu viku hélt Bjartur ljóðakvöld á Næsta bar í Reykjavík, þar sem dreift var kortum með kápumyndum Bjartsbóka og áheyrendum boðið að senda vinum sínum og kunningjum póstkort/auglýsingu í boði Bjarts. Þetta er auðvitað sætt, þó þetta sé í aðra röndina krípi auglýsingamennska. Í öllu falli fannst mér fjarska gaman að fá mín tvö kort, og var ánægður að kort Anonymousar hafi ekki endað vestur á landi, heldur hér hjá mér, vestur á fjörðum.

En þetta er auðvitað allt saman útúrdúr. Ein þeirra bóka sem verið var að kynna á áðurnefndu ljóðakvöldi var Sumir láta eins og holdið eigi sér takmörk eftir Véstein Lúðvíksson. Í fréttatilkynningu frá útgefanda kemur meðal annars fram að höfundur sé „búsettur í Asíu“, og var „sérlegur fulltrúi Bjarts“ því fenginn til að lesa úr bókinni. Ekki hef ég nokkra hugmynd um hver það var, enda var ég ekki á staðnum, og í bréfum Steins og Anonymousar er ekkert sagt um þetta. Komi í ljós að enginn gesta Næsta bars hafi skrifað kort og merkt það Vésteinn Lúðvíksson – Asíu, þá lýsi ég yfir alvarlegum skorti á sniðugheitum í íslenskum intellektúölum (en mér skilst barinn hafi verið fullur af slíkum). Asía er mjög gott heimilisfang.

Bókina hef ég lesið, mér til mikillar ánægju. Ég hef lítið lesið Véstein hingað til, gluggað í bækur hans í bókabúðum og fundið bragð en ekki svo ég hafi fengið þess almennilega notið. Í menntaskóla var mér gert að lesa Stalín er ekki hér, leikrit Vésteins – ég man ekki hvort ég las það í raun (ég las mjög lítið af því sem sett var fyrir í menntaskóla) en ég hef alla tíð haft illan bifur á því verki. Einhvern veginn hef ég alltaf haft það á tilfinningunni, hvort sem það er satt eður ei, að þetta sé eitthvað uppgjör við kommúnismann, og slíkt finnst mér álíka gaman og að lesa ritgerðir Enver Hoxha um smáborgaralegan marxisma Maó. Sumsé ekkert voðalega gaman.

Það fer vel á því að Vésteinn skuli búsettur í Asíu, enda bókin skrifuð undir „asískum áhrifum“ – það er í henni að finna gríðarfallegt Zen (hugtök úr asískum trúarheimi/spíritisma eru hér notuð algerlega án ábyrgðar – ég hef ekki vit á slíku fyrr en ég er orðinn mjög drukkinn), margt minnir á Matsuo Basho, eða Ryokan. Á köflum minnir kveðskapurinn líka á hófstilltari Mike Topp, já eða Þorstein Guðmundsson. Ég leyfi mér jafnvel að láta mig dreyma um að Vésteinn yrki undir áhrifum frá Po Chü-I, hvers bók, Brjálsemiskækir á fjöllum, Vésteinn þýddi fyrir skemmstu og kom út hjá Uppheimum, því úrvalsþýðinga forlagi - en eigandi eftir að lesa hana get ég minna fullyrt um það.