Yfir mold sig miðnótt breiddi - mæddur krankur huga’ ég leiddi
fyrri manna forn og kynleg - fræði ýms er ræktu þeir.
Höfgi mér á hvarma þægt sé - heyrist mér þá líkt og vægt sé
drepið högg á dyrnar, hægt sé - drepið léttum fingri. „Heyr.
Það er gestur,“ þuldi’ ég lágt, - „við þrepskjöld dyr að knýja, heyr:
aðkomandi, ekki meir.“

Þetta var á Ýlisóttu - aldrei gleymi’ ég þeirri nóttu
skaust um gólfið skuggi hljótt - og skalf í glæðum arinfeyr.
Birtu þráði’ ég; bætur réði - bók mín engin döpru geði.
Leónóru lífs míns gleði - lík til grafar báru þeir.
Hún með englum ljósum lifir - ljúfa nafnið geyma þeir,
nafn sem menn ei nefna meir.

Skrjáfaði í skarlatstjöldum - skulfu kögur huldum völdum;
hrolli ollu, engu sinni - áður kunnum, gnýir þeir.
Hjartslátt setti að mér illan - og eg margtók til að stilla’ hann:
„Þetta er gestur. Gjörla vill hann - gengið sé til dyra, heyr.
Seint á ferli er þar einhver - úti fyrir dyrum, heyr.
Aðeins það og ekki meir’.“

óx mér þor, svo eg að bragði - opnum dyrum sló og sagði:
„Eg bið, maður eða kona - afsakanir mínar heyr.
Sannlega því svo er varið - sofna var eg, þá var barið
og um hurðu fingrum farið - furðu léttir voru þeir;
naumast urðu högg á hurðu - heyrð, svo léttir voru þeir.“
-Auðn og myrkur, ekkert meir’!

Undrandi með ógn í hjarta - út ég starði’ í húmið svarta;
draum þann fyrr ei dreyma þorði - dauðlegan neinn jarðarleir.
Ríkti þögn í rökkurtómi - rofin engum minnsta hljómi.
Heiti eitt í hálfum rómi - hennar sem í moldum þreyr,
nefndi’ ég milli næmra veggja - nafnið aftur kváðu þeir,
þetta eina orð, ei meir.

ég var sestur aftur inni - eldur brann í sálu minni,
er þá barið öðru sinni - enn og nokkuð gleggra.
„Heyr,glugginn er það öllu heldur - að ég hygg sem þessu veldur;
af því hann er illa felldur - ónáða mig brestir þeir.
Sláðu hjarta hægt á meðan - hygg ég að hvort smellir þeir
eru vindþot eða meir.“

Opnum þá ég hlera hrindi - hoppar inn út næturvindi,
aldinn hrafn en blakkir breiðir - berja loftið vængir tveir.
Þessi hræfugl herralegi - húsráðanda kvaddi eigi
né eitt spor hann vék úr vegi - en vatt sér upp á mynd úr leir,
sem ég átti yfir dyrum - o’ná Pallasmynd úr leir,
settist upp og ekki meir.

ég var hryggur í þann tíma - og þó lá mér við að kíma
er ég krumma kæki leit, - svo kringilegir voru þeir.
„Þótt ei hamur þinn sé fagur, þú ert,“ - sagði’ ég „ekki ragur.
Þaðan, forn og furðu magur - fugl, þú komst, sem ljósið deyr.
Greindu mér þitt hefðarheiti - heima þar, sem ljósið deyr.
„Innir hrafninn: „Aldrei meir.“

Gól mér krákur orð í eyra - undrum sætir slíkt að heyra,
þó að lítil þýðing væri - í þessu svari: Aldrei meir.
Því menn játa, vil ég vona, - að varla maður eða kona
nokkur hafi séðan svona - sitja fugl á hvítum leir,
er sig nefndi „Aldrei meir“.

Heyrði’ ég orð úr hægum sessi - hann ei mæla fleiri’ en þessi,
eins og hefði hinsta andvarp - hrafnsins verið „Aldrei meir“.
Hljóður sat hann, hreyfðist varla - í hljóði mæli’ ég þá að kalla:
„Sá ég víkja vini alla; - vonir svíkja eins og þeir;
þessi fugl, hann fer á morgun - frá mér burtu eins og þeir.
„Enn kvað hrafninn: „Aldrei meir.“

Forviða’ ég á fuglinn horfði - féll það svar svo vel í orði;
„Eflaust,“ sagði’ ég, „orðaforða - á ei meiri hrævageir.
Þetta’ er mæðumanns af tungu - máltak lært í böli þungu,
sem þau orð í eyrum sungu - eltu líkt og skuggar tveir,
raunaorðin: Aldrei meir.“

Þótt mig harmur bitur bíti - brosandi ég stólnum ýti
út að dyrum; uppi lít ég - eira fugl á hvítum leir.
Læt mig svo í sæti detta - saman grun við grun ég flétta:
„Til hvers mundi þylja þetta - þrámálugur vængjafreyr,
hvað helst meina mun sá forni - myrki leiði vængjafreyr
með þeim orðum: Aldrei meir?“

Leita ég að sönnum svörum - sit og mæli’ ei orð af vörum;
hvarmasteinar hvassir brenna - hrafns mér innst í brjósti tveir.
Mér að silkisvæfli’ ég halla - sinni þungu gátur fjalla;
geislar ljóss um flosið falla, - frá mér liðna báru þeir
hana sem þar hvíldist fyrrum. Hún úr kaldri dauðans eir
hverfur aftur - aldrei meir.

Finnst mér þá sem ilmker andi - angan þungri og loftið blandi.
Segi’ ég hátt: „Þar svifu’ um gólfið - serafim með brugðinn geir.
Englum með þinn herra hefur - hingað sent þig krummanefur.
Fró og líkn sem frið mér gefur - fró og líkn mér bera þeir.
Teyga huggun harms og gleymdu - henni sem í moldum þreyr.
„Innir hrafninn: „Aldrei meir.“

„Spáfugl,“ sagði’ ég, „fúli fjandi - fugls í líki, vondi andi,
hvort þér Satan hratt til strandar - hingað eða næturþeyr,
kominn ertu’ að auðu landi - ógnum fylltu’ í töfrabandi;
greið þó andsvör óhikandi - einni spurning minni:
Heyr,er í Gileað ennþá balsam? - ég bið spurning þessa heyr
.“Innir hrafninn: „Aldrei meir.“

„Spáfugl,“ sagði’ ég, „fúli fjandi - fugls í líki, vondi andi,
særi ég þig við himinhátign - hans sem djúpt við lútum tveir.
Segðu mér hvort sorgum slegin - sálin þessi hinum megin
minu fá að faðma mey er - fullsæl nú með englum þreyr?
„Innir hrafninn: „Aldrei meir.“

„Herm þau orð í hinsta sinni,“ - hrópa’ ég þá í bræði minni;
„snúðu heim þars eilíf ýlir - eyðinótt í veikum reyr.
Enga fjöður ég vil finna - enga minning lyga þinna;
burtu! lát mig einan inni - ólánsblakki hrævageir.
Tak þinn svip úr sálu minni - og svarta mynd af hvítum leir.
„Innir hrafninn: „Aldrei meir.“

Hrafninn situr, hrafninn situr, - hljóður, kyrr og aldrei flytur
fyrir mínum augum er hann - yfir hurð á bleikum leir
líkur allri ógn og firnum - illri vætt með köldum glyrnum;
geislar á hann glitra’ og stirna - á gólfið mynd hans bregða þeir.
En mín sál við svarta skuggann - sem á gólfið bregða þeir,
skilur aldrei - aldrei meir!