Ég kom labbandi upp Hverfisgötuna
og áður en ég held áfram för minni upp þá götu
vil ég að þú athugir hvað var það fyrsta sem þér datt í hug þegar þú last orðið Hverfisgata
?
?
?
nú ef ímyndunaraflið er svo veikburða að engar myndir komu upp í hugann eftir fyrstu línuna og/eða ef þér liggur svo á með þetta ljóð, hugsanlega bók, eða bara bókstaflega lífið sjálft, að þú staldraðir ekki við og hlustaðir á undirmeðvitundina streyma fram með alls kyns hugrenningartengslum sem snertu a.m.k. eitthvað af eftirtöldu á einn eða annan hátt:
ljótar skóbúðir
fatamarkaðir
rónar og annað vafasamt lið
listamenn
slæmar minningar úr æsku
stórhættulegir strætóbílstjórar
bílastæðaverðir
ljót hús
ónýt hús
bílastæðahús
bíóhús sem þú aldrei ferð í
ódýrt
hliðargata
ekki Laugarvegurinn
dónakallabúðir
nauðganir
barnaníð
kynsvall
sifjaspell
eiturlyf
læknadóp
kontalgen
skítugt
litlaust
listamenn
Sovétríkin
…ef ekkert af þessu kom upp í hugann eftir fyrstu línuna en þú anaðir þess í stað andlaus, endalaust áfram þá kanntu ekki að lesa ljóð
og ef ekkert af þessu kom upp í hugann eftir að ég bað þig um að athuga hvað hefði skotið upp kollinum í þínum, þá áttu alls ekki að lesa ljóð (nema huganlega til að reyna að skipta óþreyju þinni út fyrir þolinmæði, opna lokaðan hug þinn og skella smá lífi og litum í svart ímyndunaraflleysi þitt, lækna ímyndunarveiki þína)
en já, hvort sem þér datt eitthvað í hug strax í byrjun eða ekki
hvort sem þú ættir að vera að lesa þetta ljóð eða ekki
eða öllu heldur, á hvaða forsendum sem þú ert að lesa þetta ljóð
jafnvel alls engum sérstökum
kannski alls engum yfir höfuð
hvort sem allt og ekkert, þá ættirðu að vera með undirmeðvitund, ímyndunarafl og öll hugrenningartengsl í fullu starfi á Hverfisgötunni akkúrat núna
nokkru fyrr hafði ég labbað niður götuna og þá var allt frekar líflaust (skilgreinist lífleysi þá af lítilli umferð)
en þegar ég nú labbaði upp Hverfisgötuna hafði langur gulur strætisvagninn
vikið fyrir langri umferðarteppu – fínir bílar á leið úr ríkisstofnunum miðbæjar
aðallega rauðir og svartir
og fyrir vikið voru nú fleiri augu sem frá amstri liðins virks vinnudags, hvíldu á mér
mennirnir sem höfðu gengið aftur í barndóm þar sem þeir stóðu í biðskýlinu og ræddu blindu annars og gamall félagi minn sem kallaði á mig handan götunnar
allir höfðu þeir vikið fyrir litlum grátandi strák, sem í algjöru óðagoti kom hlaupandi niður Vatnsstíginn (og ef Hverfisgatan hefur vakið upp miður skemmtilegan viðbjóð í huga þér þá ættu fyrirbæri eins og dópgreni, hústaka, undir borðið og bláa mappan, nú að troðast fram af öllu afli)
hvað er að?
ertu búinn að týna einhverjum?
ahhahahhahahhahahhahaha éé é týndi mömmu
nei ekki hlaupa út á götu krakki
hún ætlaði að fara í búð hérna
varla útá götu
uhuhuhuhu
varla á Hverfisgötunni
hver verslar hér, hugsaði ég
og umferðin stoppaði á rauðu ljósi og horfði á ungan karlmann lokka lítinn strák til sín
af götunni
með Rómeó og Júlíu í bakgrunni
kannski hafði mamma hans… nei mömmur kaupa ekki svoleiðis með börnin sín… en nú hafði hún auðvitað skilið barnið eftir… ég er þó ekki að fara að draga barnið með mér inn í hjálpartækjabúð með allt þetta fólk og rauðu ljós starandi á mig
ertu viss um að hún sé ekki bara í einhverri búð uppi á Laugarvegi
spurði ég og benti uppeftir
og á meðan hugsaði fólkið í bílunum að nú væri ég að spyrja litla strákinn
hvort hann vildi ekki koma með mér þaðan
frá öllu starandi fólkinu í fínu bílunum
sem sá þegar ég fann krakkann
koma burt og fá doldið nammigott
og svo skal ég vera góður við þig
betri en mamma sem skildi þig einan eftir
er hún ekki vond?
og rauðu ljósin ákváðu að kvelja mig og fara hvergi
en þegar við vorum rétt farnir að fikra okkur í áttina að Rómeó og Júlíu og áleiðis í næstu sjoppu, þá kom mamman með skömmustusvip út í dyragætt dótabúðarinnar ásamt vinkonu sinni: þarna ertu þá, og dró krakkann inn án þess að yrða á mig
ég var búinn að eyðileggja allt fyrir aumingja mömmunni sem ætlaði sko aldeilis að kaupa almennilegt krydd í lit- og bragðlausa, samskynvillta grámygluna
ég hafði eyðilagt allt fyrir kallinum á jeppanum sem var búinn að semja póstinn til ritstjórnar Kompáss og sjá ávísunina og heiðurinn í hillingum
Hverfisgatan hvarf úr rafstýrðum baksýnisspeglinum og stuttu síðar rafstýrðum huganum
ég var búinn að eyðileggja allt fyrir því blóðrauða sem ætlaði sér að myrða mig og hafði á meðan afsökun til að láta ljós sitt skína
barnaníð mitt breyttist í kynferðislega áreitni og vanrækslu móður
rautt breyttist í gult
gult breyttist í grænt
umferðin tók af stað
umferðin elti mig
umferðin tók fram úr mér
umferðin stakk mig af
rautt og svart breyttist aftur
í listamenn, blindu og Sovétríkin.

Gísli Hvanndal