Á leið inn í einmanalegt húsið með eiginkonu minni
sá ég hann í fyrsta sinn
á lævísum gægjum bakvið runna –
svarta mynd á hreyfingu,
lögun í félagsskap skuggana,
glitrandi augnaráð skamma stund,
afhjúpað í nöturlegu mánaskini.
Færi ég nær (hann virtist snúa sér) gæti það
stökkt honum á eilífan flótta –
Ég gat ekki
(af ástæðum sem ég ekki skil),

þó ég vissi að mér væri hollast að bregðast við.
Ég braut heilann, faldi mig einn,
horfandi á konuna nálgast hliðið.
Hann kom, og ég sá hann hnipra sig saman
nótt eftir nótt.
Nótt eftir nótt
hann kom, og ég sá hann hnipra sig saman,
horfandi á konuna nálgast hliðið.

Ég braut heilann, faldi mig einn,
þó ég vissi að mér væri hollast að bregðast við,
af ástæðum sem ég ekki skil
ég gat ekki
stökkt honum á eilífan flótta.

Færi ég nær (hann virtist snúa sér) gæti það
afhjúpað í nöturlegu mánaskini
glitrandi augnaráð skamma stund
lögun innanum skuggana
svarta mynd á hreyfingu.

Á lævísum gægjum bakvið runna
sá ég hann í fyrsta sinn
á leið inn í einmanalegt húsið með eiginkonu minni

James A. Lindon

Þýðing: Eiríkur Örn Norðdahl.

Ljóðið er palíndróma. Það má lesa frá fyrstu línu niður og öfugt, án þess að það breytist.