Hafshaganes lokar augum sínum og riðar í þokunni, en ég sperri mín upp á gátt og stari á líkamann sem hefur stungið fótum sínum í stígvélin mín, því hann rekur klístraða tungu sína til himins og sleikir í heilu lagi þessa gljúpu borg sem sem rís úr rotnu haustlaufinu, makar vessum sínum á borð torgsölumanna, og þegar þokan leggur loppu sína á brúarhandriðið og þefar eftir nöfnum prammanna sem líða undir brúna, skrifar hann þokuna fulla, skrifar með fingri sínum og tungu, sprautar bleki úr nösunum, skrifar brúna og torgið, skrifar veggi hússins fulla af sprungum sem afhjúpa leðurhúð múrsteinanna, skrifar líka með endaþarmsopinu, nuddar allt sem hreyfir sig inn og út úr þessum semantíska raka.

Markku Paasonen

Þýðing: Eiríkur Örn Norðdahl - með aðstoð Lönu Kolbrúnar Eddudóttur.
Ljóðið er fengið úr síðustu ljóðabók Paasonens Lauluja mereen upponeista kaupungeista eða Söngvar hafsins sokknu borga, og er þýtt úr sænskri þýðingu Henrikku Ringborn.