eftir Vijay Seshadri

Orwell segir einhvers staðar að enginn skrifi nokkurn tímann sína sönnu ævisögu.
Hin sanna saga mannsævi er saga niðurlæginga hennar.
Ef ég skrifaði þá sögu nú –
geislavirka allt til endaloka tímans –
gott fólk, ég sver það, augu ykkar myndu detta úr tóftunum, þið gætuð ekki rifið
hanskana nógu hratt
af höndum ykkar sviðnum af eldhríð þeirrar skammar.
Aumingja hendur ykkar. Aumingja augu ykkar
að sjá mig grátandi í herberginu mínu
eða drepandi hávöxnu, ljóshærðu konuna úr leiðindum.
Eitt sinn ásakaði ég hina saklausu.
Eitt sinn bugtaði ég mig og tilbað hina seku.
Ég tek enn viðbragð yfir því sem ég sagði eitt sinn við rústaðan gluggann.
Og eitt síðdegi í október, undir fuglatrénu
hvers fræbelgir voru að falla og mynda
lýsandi mynstur á gangstéttinni,
var ég gripinn skyndilegri gleði,
og einhver sá mig þar,
og það var hið versta af öllu,
sundurtætandi og ógleymanlegt.

Þýðing: Kári Páll Óskarsson