Og það er líka leiðigjarnt að heyra til lengdar
talað um þetta fólk sem:
„þetta fólk“
eins og svo gjarnan hefur verið gert í þessum
þessum þætti hérna
það má ekki gleyma því
og það hefur nú komið fram hér aað
að að að
margir einstaklingar hafa flust hingað til þess að
vinna
notið þess háa kaupgjalds
og farið síðan út aftur
með launin sín!
og
og annað
þannig að fólk geti orðið Íslendingar
á sem stystum tíma og
og afkomendur þeirra vandræðalaust
sagði hæstvirtur Herra H. Haarde á ögurstundu
og formaður fjöllyndra nasista
var sammála síðasta ræðumanni
sem vildi engar helvítis gæsalappir á þetta fólk
þessa helvítis farfugla
sem sumir hverjir
verpa og setjast að
eins og faðir hans
aðrir koma hingað og éta sig sadda
eins og nasistinn og kona hans
en flýja svo land
ólíkt þeim hjónum (hingað til)
fljúga á heitari slóðir
þegar harnar í ári
því fita litlu suð- og austrænu fuglanna
dugar skammt gegn norðlæga frostinu
frábrugðið fitu fyrrnefnda formannsins
sem verndar hann
alla fjölskylduna
bæjarbúa og
aðra nærsveitunga
gegn kulda Kára
og annarra Íslendinga
sem á þeim hafa
ímugust kaldan og harðan
en Landsins Herra
vill engar bölvaðar gæsalappir
til að fegra þennan flokk
farfugla
þetta fokking fólk
sem hingað kemur
ríðandi eins og kanínur
breiðandi út sjúkdóma
hann vill það varnarlaust
gagnvart fordómum
mótanlegt fyrir okkur
bólusett gegn skoðunum
og gagnrýnum hugsunum
bara bláfátækt
berstrípað og persónulaust
eins og það stendur skáletrað í skjölunum
fellur skáhallt í skólunum
skáeygt
án þess að geta skrifað nýju nafngiftina
píreygt
án þess að þekkja nýgifta maka sína
berskjölduð
eins og þau standa höllum fæti
þessi helvíti
án gæsalappa
þessir skakklappar
gæsirnar standa á gati
steggirnar liggja í því
og ungarnir hrynja niður
háðir
óháfleygir
skáeygðir
skáfleygir fuglar
gráar villigæsir án fóta
reikandi þang án róta
flökkudýr á flótta
ólíkt innræktuðum hvítum aligæsunum
sem Herrann fóðrar á búgarðinum
og getur treyst á að skili sínu í Þjóðarbúið
svo lengi sem það er feitt og fær að nóg éta
þar sem Svínið er æðst allra dýra
allra lifandi kvikinda
og til að undirstrika
að ekkert sé að óttast
svo lengi sem við sjáum einhvern gróða
í þeim sem hingað fljúga
í komu þessara útlensku fólka
þá skulum við hafa þessa hópa
án gæsalappa
án vængja
klippa og snyrta
á íslenska vísu
samkvæmt íslenskri fagurbragfræði
og svo verði það
því Landsfaðirinn segir það
og það varð svo
því Landsfaðirinn sagði svo
hann vill bara
þetta fólk
alltaf
og aldrei neitt
annað
meira eða betra
en bara og aðeins bara
þetta fólk
punktur:.
Höfundar: Gísli Hvanndal, Geir Haarde og Guðjón Arnar (þó ekki 3G’s)
Það er góður kraftur í þessu ljóði og svo sem ágætis pælingar. Hins vegar gengisfellir skáldið gagnrýni sína, og ljóðið þar með, gjörsamlega með því að kalla nafngreindan einstakling „nasista“ og með því tala um „nasistann og konu hans“. Hvað kemur eiginkona formannsins flokknum og stefnu hans við? Þvílíkur barnaskapur og ógeð.
Kennsluleiðbeiningar í ljóðalestri:
0. Regla númer eitt: aldrei setja jafnaðarmerki á milli skálds og ljóðmælanda, eða höfundar og sögumanns.
1. Þetta ljóð getur allt eins verið gagnrýni á frekar nojaða rödd ljóðsins; skammaðu sjálfan þig fyrir eigin túlkun.
2. Hvað sem túlkunum og meiningum líður, þá er ljóðið útúrsnúningur á mismæli ágæts manns, þar sem hann hélt ?óvart á loft fordómunum, sem hann var að reyna að kveða í kútinn.
3. Sá maður talaði um föður sinn í þessum umræðum og hinn blandaði konu sinni og uppruna hennar í þessar pólitísku umræður = ‘þvílíkur barnaskapur og ógeð’ í þessum ágætu mönnum.
4. Ég biðst innilegrar velvirðingar á því að hafa gert svo lítið úr lýríkinni, og ekki síst sjálfum mér, með því að blanda okkur inn í þessar sandkassaerjur.
Hitt nafnið var frá fyrri tíð; eitt sinn var ég nefndur ‘Strákurinn’ af ritnstjórnendum. Þvílíkur dónaskapur!
Á nú að varpa „kennsluleiðbeiningum í ljóðalestri“ yfir hvern þann sem setur fram gagnrýni sem fellur skáldinu ekki í geð?
Að sjálfsögðu er ekki jafnaðarmerki milli skálds og ljóðmælanda. Það breytir því hins vegar ekki að höfundurinn, skáldið, ber alltaf ábyrgð á listaverkinu og öllu innihaldi þess, sama hver ljóðmælandinn eða sögumaðurinn er. Það er jafn mikil ærumeiðing að: A. Segja nafngreindan mann vera nasista, og B. Segja nafngreindan mann vera nasista, kalla það ljóð og reyna að varpa ábyrgðinni á ljóðmælandann, skáldaða persónu.
A. Mér finnst nú hálfkjánalegt að vera að svara gagnrýni á eigin ljóð, svo ég tali nú ekki um ljóð annarra, en þar sem orðin ‘barnaskapur og ógeð’ fengu að fjúka þá sá ég að þetta gæti orðið gaman.
Á. Gagnrýni þín féll mér vel í geð; ég hafði mjög gaman af henni.
B. Þú samsamar þig á margan hátt ljóðmælanda: grípur eitthvað á lofti, tekur það aðeins of alvarlega og vilt ólmur fá að sýna öllum (net)heiminum hvað þú hefur miklar og sterkar skoðanir.
C. Að lokum legg ég til að Karþagó verði endurreist í sinni upphaflegu mynd!
Frjálslynda flokknum er í raun mjög lítil vorkunn af því að hann skuli fá yfir sig köll af þessu tagi. Það breytir því þó ekki að mér þykir ósmekklegt og barnalegt að klína nasistastimplinum á menn með þessum hætti sem gert er hér að ofan, kannski jafnvel jafn ósmekklegt og innflytjendastefna flokksins, en látum það liggja á milli hluta.
Hugarburð þinn um samsömun og þörf annarra til að tjá skoðanir sínar, máttu eiga fyrir sjálfan þig.