BORG TÓMASAR

Rölti
stefnulaust um stræti
horfi á Reykjavíkurdætur
fanga nóttina

ölvaða nú sem fyrr.

En eins víst
að endi í háskastræti.

Ekki útséð um málalok

rændur
eða barinn.
niður í götuna.

Skáld!

Myrkrið
undir hæl ofbeldis
ógæfumanna
hnífar
og kylfur
taktfastur veruleiki
í borg þinni.

Í KRAFTI

Í krafti yfirburðategundar
heimtar þú af gnægðarborði jarðar.
Í krafti trúar
úthýsir þú náunganum af ættjörðinni.
Í krafti valdsins
sviptir þú bræður þína frelsinu.
Í krafti óttans
reisir þú marmarahallir.
Í krafti vondrar samvisku
útdeilir þú brauði til hinna sveltandi.
Í krafti sektarkenndar
talar þú fjálglega um aðra kynstofna.
Í krafti hrapandi mannvirðingar
reisir þú musteri yfir bresti þína.

KLÆÐIN HVÍTU

Í ljósbliki austursins
ung mær
sveipuð andlitskufli
féll að fótskör
spámannsins
í sáttfýsi
og friði.

Fagnaðartár á hvarmi
fann sælureit
í hjarta.

Hendur meistarans
bar að vörum
snerti klæðin hvítu.

Sór við frumburðinn
að kristalla verkin
í trúnni.