Eiríkur Örn Norðdahl er fenómen.

Þetta dylst engum læsum Íslendingi. Vald hans á vaðli á íslenska tungu er að sönnu ógnvekjandi, hann hugsar með fingurgóma á lyklaborði, talar á sama hátt. Hann pikkar án þess að hugsa - veður áfram í heilögu stríði. Eftir hann liggja alveg hreint ótrúlega mörg orð á fjölmörgum bloggsíðum, í bókum, tímaritum. „Hvar finnur hann tímann?“ er spurt. Sumir hafa varla tíma til að skrifa einn einasta pistil.

Eiríkur Örn er sjálfskipaður verndari ljóðsins. Í huga hans kom hann sem sviptivindur inn í dautt ljóðaumhverfi, íslensk ljóðlist á sér nánast enga forsögu, ekkert bakland - þetta byrjaði að gerast með tilkomu Nýhil, með innkomu Eiríks á vígvöllinn. Nýhil er aðal og innan Nýhil er Eiríkur aðal. Og hann er líka besti vinur aðal. Ekkert fer framhjá honum.

Grunnstilling Eiríks Arnar er mótspyrna. Heimspeki Eiríks er: „Öll umræða um ljóð er af hinu góða.“ Þess vegna þrífst hann á pistlum á borð við þann Hermanns Stefánssonar í Lesbók laugardaginn 9. júní 2007. Þess vegna mun hann þrífast á þessum pistli mínum. Hann mun nota hann til að klífa enn hærra í réttlátri reiði sinni, í heilögu stríðinu fyrir hönd ljóðsins - hann mun hnýta í orðalag, snúa út úr, leiða umræðuna að öðru en aðalatriðinu. Smjörklípa. Að því leytinu til minnir Eiríkur á feitasta, frekasta strákinn á leikvellinum. Þeir sem ekki geta hugsað með fingurgómunum og spúið kjaftavaðli hraðar en þeir upphugsa hann mega vara sig.

Og margir vara sig. Margir sleppa því að segja nokkurn skapaðan hlut – það er svo miklu auðveldara að jánka eða líta í hina áttina. Maður þarf að vinna sér inn réttinn til að gagnrýna Eirík (“eru ritstjóri Lesbókar og höfundar Borgar í þoku svaraverðir?“ spyr hann í nýlegum pistli. Á sama hátt mun hann efast um rétt minn til gagnrýni, sennilega orðað einhvern veginn svona: „er umsjónarmaður ljóð.is svaraverður? Hefur hann rétt á að segja eitthvað?“). Gagnrýni á EÖN er olía á eld. Maður lyftir fingri til að klóra sér í hausnum og hann er svo mikið á varðbergi að hann stingur inn fjórum neðanbeltishöggum áður en fingur nær að klóra. Það kemur berlega í ljós í viðbrögðum hans við pistli Hermanns Stefánssonar - hann skrifar jafnvel athugasemdir áður en Lesbókin berst inn um lúguna. Geri aðrir betur.

- - - -

Tuð er tuð er tuð. Þetta er samt nokkurn veginn svona:

Gömul kona stendur við gangbraut á fjölfarinni umferðargötu. Hún hreyfir varirnar varlega, maður gæti haldið að hún væri að reyna að segja eitthvað, en það heyrist ekkert í henni. Þytur í laufi, og birtist svartklæddur maður í þröngum búningi. Maðurinn hallar sér að konunni og tekur í hönd hennar, reynir að þoka henni yfir gangbrautina. Konan kippir að sér hendinni, kannski þjófhrædd, kannski snertifælin, við vitum það ekki og getum ekki vitað.

Maðurinn fyllist eldmóði, það beljar í brjósti hans, eitthvað ólgar, augun glennast upp, slagæð rís og hnígur, rís og hnígur:

„Hún vill ekki hjálp. Hún veit ekki betur. Hún fer sér að voða.“

Maðurinn jafnhattar konuna, snýr sér eldsnöggt við og þrístekkur með hana á öxlinni yfir gangbrautina, framhjá einum bíl, yfir annan, þetta er sannkallað ofurmenni, bílar skella saman, gler mölvast, stál snýst og beygist. Þau lenda hinumegin við götuna, og þegar maðurinn slakar konunni niður af öxlinni finnur hann máttlausan skrokk. Hún andar ekki, hjartað slær ekki, lífið fjarar út, maðurinn þjösnast á henni örvæntingarfullt, lemur, ber, þræðir, hnoðar, klípur, hristir, snýr, blæs, en allt kemur fyrir ekki: hún andast. Og maðurinn, ögn sorgmæddur, mjög hissa, en þó fyrst og fremst bálreiður, öskrar yfir kyrrstæða, klessta bílana:

„Ég var bara að hjálpa henni yfir gangbrautina! Hún þurfti hjálp! Hún rataði ekki til sinna!“

Hann lítur niður á konuna, og það er eins og eftirsjá láti á sér kræla, en nei, það er eitthvað annað sem brýst út, eitthvað allt annað, hann öskrar:

„Jafnvel barkaþræðing dugði ekki til!“

- - - -

Eftir svona aðfarir er eins gott að standa ekki kyrr við gangbrautina. Eins gott að halda sig einfaldlega innandyra, fjarri öllum gangbrautum. Flytja úr landi, jafnvel?

- - - -

Stormur í vatnsglasi. Svarthol á hausaveiðum. Það sem virtist reykur reynist gufa. Dropi kominn með nóg.

Davíð Stefánsson