Hvaða tilgangi þjónar það, vildi ég gjarnan vita, að skipta um íbúð,
skilja eftir sig kjallara svartari
en orðspor mitt – og þá er mikið sagt –
hengja upp hvít gluggatjöld
og fá sér þjónustustúlku,
snúa baki við bóhemlífinu,
ef svo kemur þú, plága,
óboðni gestur, fáviti klæddur í fötin mín,
afæta, ónytjungur, bjáni,
með hendur þínar þvegnar,
til að borða af disknum mínum og skíta út íbúðina?

Það fylgja þér barborðin af síðustu krám
næturinnar, melludólgarnir, blómasölukonurnar,
dauðar göturnar í dögun
og lyftur með gulum ljósum
þegar þú kemur heim, fullur,
og staldrar við til að horfa á þig í speglinum,
afmyndað andlitið,
augun sem þú vilt ekki loka,
enn full af ofsa. Og ef ég skamma þig
þá ferðu að hlæja, minnir mig á liðna tíma
og segir að ég sé að eldast.

Ég gæti minnt þig á að þú ert ekkert heillandi lengur.
Að frjálslegur stíllinn og kæruleysið
er skelfilegt
þegar maður er kominn yfir þrítugt,
og hrífandi bros hins afslappaða unglings
- sem er viss um að vekja aðdáun – eru raunalegar eftirhreytur,
aumkunarverð viðleitni.
Meðan þú horfir á mig með augum
sannkallaðs munaðarleysingja, og grætur
og lofar bót og betrun.

Ef þú værir ekki svona mikið fífl!
Og ef ég vissi ekki, og hefði gert lengi,
að þú ert sterkur þegar ég er máttvana
og þú ert máttvana þegar ég reiðist.
Frá heimkomum þínum man ég óljóst
hræðslu, depurð og óánægju,
og örvæntinguna
og óþolinmæðina og beiskjuna
að þurfa enn einu sinni að þola
ófyrirgefanlega niðurlægingu
yfirþyrmandi nándarinnar.

Með erfiðismunum kem ég þér í rúmið
eins og sá sem fer til helvítis
til að sofa hjá þér.
Deyjandi úr vanmætti í hverju skrefi,
gangandi á húsgögn,
fálmandi, ferðumst við gegnum íbúðina
í klunnalegum faðmlögum, skjögrandi
af ölvun og kæfðum ekka.
Hversu auvirðileg þrælkun það er að elska manneskjur
og auvirðilegast af öllu
að elska sjálfan sig!

Jaime Gil de Biedma

Þýðing: Kristín Svava Tómasdóttir