Bréf

Kæru heimspekingar, ég verð dapur þegar ég hugsa.
Er því eins farið með ykkur?
Þegar ég er í þann mund að sökkva tönnunum í noumenon
kemur einhver gömul kærasta að trufla mig.
„Hún er ekki einu sinni á lífi!” hrópa ég upp til skýjanna.

Vetrarbirtan beindi í mér í þá átt.
Ég sá rúm, umbúin öll með sams konar gráum ábreiðum.
Ég sá hörkulega menn halda nakinni konu
á meðan þeir sprautuðu á hana köldu vatni.
Var það til að róa taugar hennar, eða var það í refsingarskyni?

Ég fór að heimsækja vin minn Bob, sem sagði við mig:
„Við náum hinu raunverulega með því að sigrast á ginningu ímynda”.
Ég var yfir mig glaður, uns ég áttaði mig á
að slíkt bindindi mun aldrei verða mér fært.
Ég stóð mig að því að horfa útum gluggann.

Faðir Bobs var að fara út að ganga með hundinn.
Hreyfingin olli honum kvöl; hundurinn hinkraði eftir honum.
Það var enginn annar í garðinum,
aðeins nakin tré í ótal tragískum formum
til að torvelda hugsun.

.
.

Tveir hundar

Gamall hundur hræddur við eigin skugga
í einhverjum suðrænum bæ.
Söguna sagði mér kona, næstum blind,
eitt fallegt sumarkvöld
er skuggar voru að læðast
út úr dimmum skógunum í New Hampshire,
í langri götu aðeins kvíðinn hundur
og tveir rykugir kjúklingar
og öll þessi sól skínandi niður
á þennan nafnlausa suðræna bæ.

Það minnti mig á Þjóðverjana, marsérandi
fram hjá húsinu okkar árið 1944.
Hvernig allir stóðu á gangstéttinni
horfandi á þá, út undan sér
jörðin titrandi, dauðinn á stjá…
lítill hvítur hundur hljóp út á götuna
og flæktist fyrir hermannafótum.
Spark lét hann fljúga eins og hann hefði vængi.
Þetta er það sem ég sé stöðugt!
Húmar að nóttu. Hundur með vængi.

.
.

Babýlon

Í hvert sinn sem ég bað bænir
varð alheimurinn stærri
og ég varð minni.

Konan mín steig næstum á mig.
Ég sá risavaxna fótleggi hennar
teygja sig upp í svimandi hæðir.
Hárið á milli þeirra
glitraði eins og skegg guðs.
Hún virtist vera frá Babýlon.

„Ég er að minnka með hverri mínútu,”
hrópaði ég, en hún heyrði ekki til mín
innan um vængjuð ljónin og ziggurat-hofin,
óðir stjarnspámenn málaðra augna hennar.

Charles Simic

Þýðing: Kári Páll Óskarsson. Ljóðin eru úr The Book of Gods and Devils, 1990. Charles Simic var nýlega gerður að lárviðarskáldi Bandaríkjanna. Nánar má lesa um það með að smella hér.