Þegar foh,
þegar foh,
forarvilpurnar,
formælingarnar,
þegar fohohohohornar,
fohohorrornar,
fíhíhívívíveikindívurnar
brúmmbúrúmmvrúmmveikleikvellirnir,
honsjúkarakonsjúrnar,
hordanóplópeyjurrnar í puru para puru,
höfuðsaurindin glóseruð,
Byrðarnar, plágurnar, ýldurnar,
drepin, blóðböðin, gleypingarnar,
klístranirnar, slokknanirnar, sýkingarnar,
þegar hunangið verður steinrunnið,
þegar ísbreiðunum blæðir,
munu skelkaðir gyðingarnir hengja Krist aftur upp í snatri,
Akrópólis, braggarnir breytast í kál,
augngotur sem leðurblökur, eða sem gaddavír, sem afturnegld askja,
nýrra handa í flóðbylgju,
munu aðrir hryggjarliðir verða sem vindmyllur í vindhviðum,
mun safi gleðinnar breytast í brunasár,
blíðuhót í nístandi sorgir, hin best samræmdu líffæri í hólmgöngusverð,
mun sandurinn í rauðstokknum blíðuhótum endurvitja allra strandunnenda í blýformi,
munu volgar tungur, ástríðufullir spásserendur, umbreytast ýmist í hnífa ellegar þungar steinvölur,
mun yndisfagur niður fljótanna sem flæða breytast í skóga páfagauka og fallhamra,
þegar Hið Hryllilega-ósveigjanlega léttir loks á hjarta sínu,
og sest sínum þúsundum sýktra þjóhnappa á þennan heim, lokaðan, miðfærðan, og sem líkt og hengdan niður af nagla,
og sem snýst, snýst um sjálfan sig án þess að fá sig nokkurn tímann umflúið,
þegar síðasti sproti Tilverunnar, þjáningin, sá hryllilegi broddur, verður einn eftir, vaxandi að næmleika,
sífellt hvassari og illþolanlegri…og treg Neindin allt um kring sem hörfar eins og ofsahræðsla…
Ó! Ógæfa! Ógæfa!
Ó! Síðasta minning, litla líf sérhvers manns, litla líf sérhverrar skepnu, litlu örverulíf!
Aldrei meir.
Ó! Tóm!
Ó! Geimur! Ósamlímdi Geimur! Ó! Geimur, Geimur!

Þýðing: Kári Páll Óskarsson,
M.A. nemi í þýðingafræðum, B.A. í ensku og frönsku 2006.)

(Athugasemd þýðanda: texti þessi er klunnaleg tilraun til þýðingar á ljóði um heimsendi frá 4. áratug 20. aldar eftir belgíska súrrealistann Michaux. Hér er unnið útfrá póst-strúktúralískum hugmyndum bandaríska þýðingafræðingsins Lewis um misnotkunartryggð (e. abusive fidelity), þ.e. reynt er að skapa nýjar hliðstæður til að halda fyllstu tryggð við verkið jafnvel þó þessar nýju hliðstæður kunni að brjóta gegn málfræði markmálsins. Þýðandi huggar sig við það að hvorki er mögulegt að millifæra allar málfræðilegar upplýsingar texta á milli tungumála, né að skapa neitt fullkomið listaverk. Ennfremur er hvatt til frekari tilrauna til að þýða ljóðið, enda er það bara heilbrigt að erlendir textar séu þýddir aftur og aftur.