Rasistavalíumið fágað skreið úr kafi
júlíflugeldanna. Það slakaði á
allir voru einstakir
viðburðir, dálítil rauð doppa
á félagsvömbinni. Hver og einn
hreyfði sig. Eina mínútuna röð
samtengdra herbergja, síðan
svo skyndilega innsiglað rými.
Á þennan hátt virka skrifstofur
með opið skipulag, einkavæðingin
er þetta nákvæm. Markaðurinn var viss
um að hrærast ekki. Hver
félagsleg athöfn markaðist af
frægum nöfnum. Ef þessi
subbu vefur virkaði ekki, var
skorið á úttaugaendana.
Létt. Stjörnur myndu nudda
og leika þig út. Prenta þig
út á meðan veðurkerfið
setur á hvolf mannrásina
og félagsveruleikinn, algerlega
einkavæddur, sleikti teppt
ör sín. Hver sem enn stóð utan
ákveðinna punkta persónuhnita-
kerfisins var endanlega vistaður
í sjónrænuleysi stjarnanna
voru gagnlegir, brutu
skin óttans með fjölmiðladeilum
sínum; horfa á
réttinn til að vera lokaður af
sleikja störur almennings eins
og aðrar tegundir uppskurðar
stjarnan er fasti punkturinn,
velmeinandi íkon sem
storknar í kjálkum okkar og
hjörtum, þrífst bara í félags-
ímyndunaraflinu, læst, jafn
aðgengileg og sprengja. Það er sameignarfélag
hins opinbera einkalífs, súpersleipt
bensódíasepan to að mýkja
bónirnar og einfalda allt
saman. Hvað fleira míga kaupsýslu-
leiðtogar ofan í. Það er það sem Jean Charles
de Menezes vildi vita.

Sean Bonney
Þýðing: Eiríkur Örn Norðdahl

Sean Bonney verður gestur 3ju alþjóðlegu ljóðahátíðar Nýhils, 12.-14. október næstkomandi. Annað ljóð úr Skrá: álagaferli hefur birst á Tregawöttunum og má lesa það með því að smella hér.