Halellúja!
Það virkar.
Við sprengdum úr þeim skítinn.
Við sprengdum skítinn beinustu leið aftur uppí görnina á þeim
og útum fokking eyrun á þeim.
Það virkar.
Við sprengdum úr þeim skítinn.
Þeir köfnuðu í eigin skít!
Halellúja.
Lofaður sé drottinn fyrir allt sem er gott.
Við sprengdum þá í fokking skít.
Þeir eru að éta hann.
Lofaður sé drottinn fyrir allt sem er gott.
Við sprengdum punginn á þeim í rykflísar,
í flísar af fokking ryki.
Okkur tókst það.
Nú vil ég að þú komir hingað
og kyssir mig á munninn.
Þýðing: Kári Páll Óskarsson
Ljóðskáldið Kristín Svava Tómasdóttir hefur verið í deiglunni um nokkurt skeið – hún hefur lesið upp hér og þar á síðustu misserum og árum, birt ljóð í Tímariti Máls og menningar og Tíu þúsund tregawöttum, tekið þátt í Ljóðasamkeppni Eddu og Fréttablaðsins, flutt pistla í Víðsjá og bloggað. Hennar fyrstu bók, Blótgælum, var því tekið með nokkurri eftirvæntingu í þeim kreðsum er telja sig fylgjast með bókmenntum, enda þótti ljóst fyrir fram að um fjári gott efni gæti verið að ræða, og þegar hún loks skreið upp í bókahillurnar fyrir um viku síðan stóð ekki á lofinu. Þröstur á Lesbókinni fór blaðrænt hnísustökk af gleði: „Besta frumraun ljóðskálds sem ég hef séð lengi […] Þetta er rödd sem þið skuluð hlusta eftir.“ Þessi yfirlýsing tvíeflist jafnvel fyrir þá staðreynd að fyrir um einu misseri lyppuðust Lesbókarstjórinn og vinur hans út af ljóðauppákomu ungra skálda niðri í bæ með „þetta er búið“ á vörunum, fullir vonleysis – en nú hefur auðsjáanlega kviknað leiðarljós í þokunni. 
Það er merkilegur talandi sem grípur sumt fólk þegar það byrjar að tala um ljóðlist, og einkennist af því að svo virðist sem fjölmargt fólk virðist alls ekki gera sér grein fyrir því að ljóðlistin er ekki einvörðungu íslenskt fyrirbæri. Menn leita upphafs módernismans í Stefáni Herði - ef ekki bara í Jónasi Hallgrímssyni - spyrja sig hvort verið geti að ljóð beri hvorki stuðul né höfuðstaf - er það þá ljóð? Ég var spurður þessarar spurningar í fúlustu alvöru á dögunum, af eldri konu, en ég átti líka kærustu á unglingsárunum sem var á því að svo væri alls ekki. Ef ég man rétt hafði hún meira og minna alla fjölskyldu sína á bak við sig í þessu, og þetta var hvorki illa gefið fólk né þröngsýnt, og umkringt kveðskap - ég hef aldrei kynnst fjölskyldu sem orti jafn mikið. Rétt er að geta þess að germanski siðurinn stuðlasetning hefur ekki tíðkast annars staðar en á Íslandi síðan hann dó út í Noregi, á 14. öld, og skyldi ekki rugla því reglubundna stílbragði saman við aðra hljóðstafasetningu (e. alliteration).
Út er komin hjá Bjarti bókaforlagi ljóðabókin söngur steinasafnarans eftir Sjón. Sjón, (f. 1962), er ljóðskáld og sagnahöfundur sem hóf feril sinn með útgáfu ljóðabókarinnar Sýnir, sumarið 1978. Á níunda áratugnum var hann í fararbroddi þeirra ungu skálda sem leituðust við að endurnýja íslenska ljóðlist með tækjum súrrealismans. Jafnframt því að hafa gefið út ellefu ljóðabækur hefur Sjón ritað söngtexta, líbrettó, kvikmyndahandrit og sex skáldsögur. Hann var tilnefndur til Óskarsverðlauna fyrir einn söngtexta sinna í kvikmyndinni Dancer in the Dark, og fyrir skáldsöguna Skugga-Baldur hlaut hann bókmenntaverðlaun Norðurlandaráðs árið 2005.
Ágætir landsmenn.
