Frá lokum þarsíðustu aldar og fram á miðja þá síðustu börðust menn um víða vesturveröld fyrir réttinum til að yrkja utan forms, eða í nýju frjálsara formi. Við þessi umskipti formsins varð til nýtt ljóðmál, ekki endilega flóknara en það sem gerðist fyrir – eins og stundum hefur verið haldið fram – heldur einfaldlega annað. Það var erfitt aflestrar. Að lesa Stefán Hörð Grímsson var kannski svipað því að reyna koma lófastórri kartöflu ofan í kokið. Að lesa Stefán Hörð Grímsson í dag er hins vegar eins og að bregða heitum hnífi á smjör, svo gripið sé til algengrar líkingar. „Þú grætur barnsauga mitt / en hin forhertu / sjáöldur hins vaxna / eru tárvana.“ [1] Líkingamál atómskáldanna er allt um kring – það þarf enginn að fá taugaáfall þó hann rekist á súrrealíska myndlíkingu, hún hefur verið gersneydd róttækni sinni, innlimuð í poppmenningu og daglegt líf. Í Landsbankanum eru áramót um hver mánaðamót og maður þarf ekki að brima lengi um internetið til að finna súrrealisma af fyrstu gráðu – maður fær hann beinlínis í pósthólfið sitt á hverjum einasta degi.