Ég er síðasti hermaður Napóleons. Næstum tvö hundruð ár eru liðin og ég er enn á undanhaldi frá Moskvu. Meðfram veginum standa hvít birkitré og forin nær mér upp að hnjám. Eineygða konan vill selja mér kjúkling og ég er ekki einu sinni í neinum fötum. Þjóðverjarnir stefna í eina átt; ég stefni í hina. Rússarnir stefna í enn aðra átt og eru að veifa bless. Ég á viðhafnarsverð. Ég nota það til að skerða hár mitt, sem er fjögurra feta langt.

Borgin hafði fallið. Við komum að glugganum á húsi teiknuðu af brjálæðingi. Hnígandi skein sólin á nokkrar yfirgefnar vélar fánýtis. „Ég minnist þess”, sagði einhver, „hvernig það var í gamla daga er hægt var að breyta úlfi í mann og messa svo yfir honum eins og mann lysti”.

Hann hafði ruglað saman persónunum í löngu skáldsögunni sem hann var að skrifa. Hann gleymdi hverjar þær voru og hvað þær gerðu. Dáin kona birtist aftur um kvöldmatarleitið. Farandsölumaður birtist út úr útkjálkahjólhýsi íklæddur kínversku slöri. Daginn sem átti að rafljósta morðingjann var hann að kaupa blóm handa Ritu nokkurri, sem reyndist vera tíu ára gömul stúlka með þykk gleraugu og spangir… og þannig gekk þetta.
Hann gerði þó ekkert fyrir mig. Ég hélt áfram að verða eldri og fúllyndari, eins og mér var skylt, í grotnuðum litlum bæ hverjum hann hafði alltaf lýst sem „dauðum” og „nálægt engu”.

Ljóðin eru úr bókinni The World Doesn’t End
Þýðandi: Kári Páll Óskarsson