Það trúir þeim enginn. Rúðurnar þeirra brotna.
Það rignir á garðana þeirra og börnin
þeirra eru svartklædd og fúllynd og föl.
Eiginkonum þeirra finnst gaman á hengingum:
Þær prjóna og hugsa um glæpi.

Lögreglan fær líka sína leigujörð:
Eins og við fær hún ekki greitt.
En baunir þeirra eru eins og grjót
og salatið eins og þari
og á tungllausum kvöldum koma svartir menn
til að brenna gróðurhúsið,
og rúðurnar þeirra eru brotnar
svo þeir borði ekki tómata.
Lögreglan, þegar hún plantar begóníunum sínum,
þrýstir niður með fingrunum, svona,
og flugu má drepa í einu höggi.

Hún er ekki afbrýðissöm, lögreglan,
þegar hún starir á leigujörðina þína
er hún viss um að það finnist lík þarna niðri.
En ef þú segir: „Já, hann er Rómverji,“
spyr hún: „Og hvernig veist þú það?“

Við erum öll kölluð Sólskin,
nema við ljúgum því, eða hvorutveggja.
Við værum betur stödd án okkar sjálfra,
eða króuð af, að minnsta kosti.
Heimurinn er sekur um sjálfan sig,
nema lögreglan, það er að segja.

Lögreglan er ekki ódauðleg, þó hún reyni.
Hún er grafin með virðingu, og hjólaklemmum.
En svartir menn koma úr leigujörðunum
og brytja niður legsteina sína.
Svo kemur sægur af hommum með útlensk nöfn,
grefur þá upp og gerir bíómyndir úr beinum þeirra.

Sean O’Brien

Ljóðskáldið Sean O’Brien vann nýlega T.S. Eliot verðlaunin í ljóðlist, fyrir bók sína, The Drowned Book. Ljóðið hér að ofan er fengið úr fyrstu bók skáldsins, The Indoor Park, frá árinu 1983.

Þýðing: Eiríkur Örn Norðdahl