Reyndar, ef það er óvefengjanlega nauðsynlegt að evrópsk framleiðslubákn, fyrirtæki jafnt sem markaðir, einkum en ekki einungis á vinnslustiginu, lagi sig að nýjum kvöðum til komnum vegna vaxandi aðgengis að efnahagskerfum nýrra aðildarríkja og afgangsins af heimsbyggðinni, og afli sér getunnar til að taka af fullum krafti þátt í þeim nýju samkeppnisleikjum sem af því hljótast – að halda hjá sér bestu fyrirtækjunum en leyfa þeim um leið að reyna sig við erlenda keppinauta sína, að laða til sín erlendar fjárfestingar o.s.frv. – slík „skilyrðing“, sem gefur að sönnu til kynna aukna undanlátssemi til að auðvelda nauðsynlegar enduraðlaganir, til að tileinka sér tækninýjungar og hygla afturhaldssemi framleiðslubákna, mun ekki reynast veruleg né árangursrík nema henni sé beitt í samhengi sem viðheldur, eða eflir jafnvel, félagslegt öryggi og öryggisnet: að sannfæra áhrifavalda í efnahagslífinu um gagnsemi samkeppni, að hvetja þá til að vera djarfir og taka áhættur, er í rauninni ekki mögulegt nema þeir geti með góðu móti séð fyrir að þeir njóti ákveðinnar verndar ef tap eða mótlæti ber að höndum; og auk þess að uppsöfnuð eftirspurn muni verða nógu sýnileg og vaxandi til þess að fjárfestingarnar og fyrirhöfnin séu nægilega líklegar til að bera ávöxt; og að lokum að þessi umbun fyrir viðleitnina, fyrir að hafa tekið áhættuna og fyrir arðbæru fjárfestinguna verði, eða vonandi í það minnsta, meiri en fjármagnstekjurnar af aðstæðunum og þær tekjur greiði fyrir þann höfuðstól sem var festur fyrir óarðbærar ráðstafanir.

Ljóðið fann Kári Páll Óskarsson í hráþýðingu sinni á inngangsorðum verksins L’État de l’Union Européen 2005, ritstjórar Fitoussi og Le Cacheux.