„Afhverju grettir þú svona annað augað“ segir félagi minn undarlegur náungi sem nuddar ennið slagæðarnar á höfðinu til að örva blóðstreymið til heilans. Hann minnir mig á Peter Lorre drykkfelda skapgerðarleikaran með stóru augun sem lék á móti Vincent Price í hrafninum. „Þetta er sinesteríska augað sem þolir ekki sólina,“ segi ég og hlæ með hinum helming andlitsins. Við höfum verið að tala um Dante. Hann segist hafa komist í gegnum Helvíti. „Lengra er ég ekki kominn.“ „Ég er með áform um byrja á öfugum endanum, á Himnaríki,“ segi ég hróðugur og ekki laust við að ég haldi mig fremri honum. „Þú ert alveg eins og hann Wolverine, hvað heitir hann, leikarinn, Jackman eitthvað,“ segir hann. „Sjáðu,“ segi ég og opna hitt augað betur með fingrunum. „Þetta er góða augað sem verður grænna á sumrin ef ég horfi í sólina þangað til ég fer að sjá svartar holur sem mér skilst að sólarljósið brennimerki í augun.“ „Hugsaðu þér ef ég myndi halda áfram að horfa. Ef ég gæti ekki hætt. Yrði vitni að fæðingu svarthols. Hvernig það þenst út og stækkar, þangað til það fyllir upp í sjónina. Og ég færi að sjá horfnar reikistjörnur, tíma og rúm, ljósið, ofurbjart ljósið við miklahvell. Allt þetta upplýsta myrkur, tóm. Ég geri ráð fyrir að sársaukinn yrði gríðarlegur á meðan augun væru að brenna. En fórnar maður ekki sjóninni fyrir slíkt.“ „Kannski sæirðu ekki neitt, í mesta lagi aumkunarverðan myrkrahöfðingjan.“ Segir hann og glottir, hvessir augun mót sólinni, gnístir tönnum og hlær. Hann heldur áfram að nudda höfuðið á sér. Gúlpar slagæðarnar, hreyfingin, slátturinn eins og ánamaðkar undir húðinni upp með hliðunum beggja meigin kúpunnar.

Hörður Gunnarsson

Ljóðið er úr ljóðabókinni Nemandi svefnsins, sem væntanleg er frá Uppheimum.